Orri honetan, agresibitatea beste begirada batetik ulertzea proposatzen da. Helburua da agresibitatea ez ikustea arazo edo akats moral gisa, baizik eta pertsonaren oinarrizko beharren adierazpen gisa.

Zer da agresibitatea, begirada hezitzaile batetik?

Sarritan, agresibitatea portaera negatibo edo desegoki gisa ulertu izan da, ona edo txarra den epaituz. Juul-ek (2015), ordea, bestelako irakurketa bat proposatzen du: agresibitatea ezin da ikuspegi moral hutsetik ulertu.

Ikuspegi honetatik, agresibitatea pertsonaren oinarrizko beharren adierazpen bat da, bere osotasuna, muga pertsonalak eta balioa defendatzeko modua.

Mugak eta osotasuna

Agresibitatea askotan agertzen da pertsonak bere mugak urratuak sentitzen dituenean. Haserre edo erreakzio oldarkor baten bidez, gazteak bere burua defendatzen ari da, bere autonomia eta balioa aldarrikatuz.

Prozesu hori funtsezkoa da identitate pertsonal sendoa garatzeko, eta ezin da automatikoki desegoki gisa etiketatu.

Konexioa eta aitortza eskatzeko saiakera

Jarrera oldarkor baten atzean, askotan, honako mezu isil hau dago ezkutuan:

“Mesedez, ikus nazazu ni eta ulertu zer behar dudan.”

Agresibitatea, beraz, askotan, konexioa eta aitortza lortzeko saiakera desesperatua da, beste baliabiderik ez dagoenean.

Agresibitate eraikitzailea eta suntsitzailea

Juul-ek agresibitatearen bi adierazpen bereizten ditu:

• Agresibitate eraikitzailea: energia mobilizatzailea, pertsonak bere beharrak modu osasungarrian defendatzeko erabiltzen duena.
• Agresibitate suntsitzailea: energia hori beste pertsonen aurka edo harremanak apurtzeko erabiltzen denean.

Begirada hezitzailearen erronka ez da agresibitatea ezabatzea, baizik eta modu osasungarrian bideratzen laguntzea.